Gennaro Gattuso Röportajı

Gennaro Gattuso Röportajı

Gennaro Gattuso, kariyeri boyunca öfkesine yenik düşen ve kariyerini en çok öfkesiyle besleyen adam FourFourTwo’ya “içindeki canavar”ı anlattı

“Sekiz ya da dokuz yaşımdaydım. Odamda İtalyan orta saha Salvatore Bagni’nin posteri vardı. Dr Martens’in yeni parmak arası terliklerini giyiyordu. Benim kahramanımdı. Onda dikkatimi en çok çeken şey, çoraplarını diğer oyuncular gibi dizlerine kadar çekmeyip, bileklerine indirmesiydi. Korunmasız bir şekilde, bodur bacaklarını göstererek oynaması hoşuma giderdi.”

“Hiçbir şeyi kaybetmek istemem, arkadaşlarımla oynadığım kart oyunlarını bile. Bu karakterimin büyük bir parçası ve yaptığım her şeyde başarılı olmak konusunda hırslıyım. Kuşkusuz bu DNA’mın bir parçası. Babamdan kalma bir özellik. Ondan ve amcalarımdan. Aslında ailemdeki herkesten. Hepsi aynı.”

Gennaro Gattuso Röportajı

Gennaro Gattuso her zamanki gibi öfkeli

“Bir futbolcu olarak işleri kendi stilimde hallederdim. Başkalarının tavsiyelerine her zaman kulak asmadım. Bu oyunu kendi stilimle oynadım. Her gün tartılır ve aynı yemeği yerdim (pirinç ve tavuk göğsü). Yıllarca su hariç ne şarap ne de başka bir şey içtim. Her akşam kendi başıma koşuya çıkardım. Maçlardan önce bir manyağa dönüşürdüm. Tüm akşam televizyon ya da film izlerdim ve ardından maçtan önce gün öğlen saatlerinde uyurdum. Belki de bu yüzden hiç oda arkadaşım olmadı çünkü bir oda arkadaşı için fazla gergindim. Hatırlıyorum da, Milan, 2003’teki Şampiyonlar Ligi yarı finalinde Inter ile oynayacaktı ve maçtan önceki iki hafta boyunca koltukta uyudum. Fazlasıyla hevesliydim.”

“Kısa bir süre önce arkadaşlarımla futbol oynamamaya karar verdim çünkü sürekli onlarla aptalca tartışmalara giriyordum. Milan ekibi ya da eski takım arkadaşlarımla da aynı şekilde. Onlarla rekabet etmekten kaçınacağım çünkü kramponlarım ve formamı giyince rakiplerin yüzlerini görmüyorum. Ne yaptığımın farkında olmuyorum. Daha sonra kendi kendime “Bunu yaptım, bunu söyledim” diye düşünüyorum ve çok utanıyorum. Bu yüzden bunun dışında kalmak daha iyi, belki çıkar kendi kendime koşarım. Oyunda ne zaman bir top olsa içimdeki hayvan dışarıya çıkıyor!”

“Bir takımın formasını sahada giydiğim ilk andan beri (12 yaşımdayken) futbol benim çıkışım oldu. O zamana dek yalnızca teknelerden aldığımız benzin kutularını direk olarak kullandığımız sahillerde futbol oynayabiliyordum. Etrafımızda balıkçılar ve ayağımızın altında taşlarla deniz kabukları vardı. Bunun oyunuma yararı dokunduğu kesin. Çok güzel bir çocukluk geçirdim. Her gün San Siro, Wembley, Maracana ve La Bombonera’da oynardım çünkü her sahile ve her sokağa en ünlü stadyumların isimlerini verirdik.”

“Zorlu zamanlarda gözlerimi kapatır ve kendimi o zamanlara geri götürürüm; o sahillere, o anılara… 11 buçuk yaşıma kadar sokaklarda yaşadım. Bir ailem ya da evim olmadığından değil, spor yapıp arkadaş edinmenin tek yolu bu olduğu için. Çok az eşyamız vardı, insanlar çok az para için saatlerce çalışırdı. Biz çocukların yapabildiği tek şey dışarıya çıkmak, futbol oynamak ve eğlenmekti. Başka bir şeyimiz olmasa da bu sorun değildi. Sanırım başarılı olma hırsım daha çocukluğumda kendini göstermiş.”

Gennaro Gattuso Röportajı

Gennaro Gattuso’nun en büyük belalısı Pirlo’ydu

“12 yaşımdayken Perugia altyapısına yazıldım ve burada beş yıl geçirdim. İlk birkaç ay berbattı. Yalnız hissetsem de hiçbir şeye itiraz etmedim çünkü geleceğim için doğru yerde olduğumu biliyordum. Neredeyse katıldığımız her gençler turnuvasını kazanıyorduk ve geliştiğimi hissediyordum. Başarıya olan açlığım her gün daha da artıyordu. Ancak bu dönemde gençlerin Serie A’da düzenli bir şekilde forma giymesi pek yaygın değildi. Bazı antrenörler özel ve yetenekli olduğumu düşündü ancak ben çok çalışmaktan başka bir şeyi düşünmüyordum. Koşmak, bisiklet sürmek, spor salonunda çalışmak ve futbolcu olabilmek için mücadele etmek… Kısa süre sonra İtalya’nın 18 yaş altı kadrosuna seçildim. Fransa’daki bir turnuvada forma giydim ve Avrupa’nın farklı yerlerinden birkaç kulübün gözlemcisi de oradaydı. Rangers’ın bir gözlemcisi beni izlemiş ve beğenmiş. Glasgow’a gitmem uzun sürmedi. Daha 19 yaşımdaydım!”

“İlk kez profesyonel bir futbolcu gibi düşünmeye başladığım yer Glasgow’du. Perugia’da oynarken gerekli zihinsel güce sahip olmadığıma inanır ve sahada hata yapma korkum olmadan oynardım. Bacaklarım titrerdi ve duygularım beni ele geçirirdi. Ancak İskoçya’ya geldiğimde her şey değişti. Bu işte iyi yerlere gelebileceğimi anladım ve Brian Laudrup, Jonas Thern ve Paul Gascoigne gibi harika oyuncularla oynadığım için şanslıydım.”

“Kimsenin iyi bir örnek olarak göstermeyeceği Gascoigne, bana sürekli tavsiyeler verirdi ve Glasgow’a alışmamda büyük yardımı dokundu. Şakalarıyla meşhurdu. Çoraplarıma tuvaletini yapacak kadar büyük şakalardan bahsediyorum! Ancak o kadar iyi niyetli ve yardımseverdi ki bir kez dahi kızmadım. Rangers’ta 1950’lere dayanan bir kural vardı. Oyuncular her antrenmana takım elbise ile gelmeliydi. Bu kesinlikle benim tarzım değildi! Paul beni Glasgow’daki en pahalı terzilerden birine götürdü birlikte sekiz takım elbise seçtik. Fiyatları görünce oradan hemen kaçmak istedim ama bana kulüple terzinin anlaşmalı olduğunu ve para ödemeyeceğimi söyledi. 10 bin sterlin’den bahsediyorum!”

“Daha sonra öğrendim ki terzi ile kulüp arasında bir anlaşma yok. Paul yardımcı olmak için beni kandırmış. Aldıklarımın parasını da kendisi ödemiş. Bu, çoğu insanın tanımadığı Paul Gascoigne! Yaşadığım sürece onunla görüşmeye devam edeceğim. Şu an alkol sorunu nedeniyle pek de iyi durumda değil ama iyi olacak. Hepimizi de kahkahalarıyla daha iyi edecek.”

Ancelotti’nin yaptığı en harika şeylerden birisi Andrea Pirlo ile benim aramdaki ortaklığı geliştirmekti. Milli takımda çok uzun süre birlikte oynamıştık olsak da Ancelotti’nin Pirlo’nun pozisyonunda yaptığı değişiklikle yeni bir “biz” olduk, daha yakın oynamaya başladık. Andrea gün boyu koşabilecek bir enerjiye ve her takımda kendisine yer bulabilecek bir tekniğe sahipti. Onunla birlikte oynayabildiğim için çok şanslıyım çünkü başım ne zaman belada olsa tek yapmam gereken şey topu ona vermekti. Kendi aramızda buna “Topu bankaya koymak” derdik.”

Gennaro Gattuso Röportajı

“Öfkeme hakim olamadım ve elimdeki çatalı bacağına sapladım!”

“2007’de Manchester United ile oynayacağımız yarı final maçı öncesi diğerleri dondurma yerken, ben de beyaz pirincimi yiyordum. “Beyler, yarın önemli bir maçımız var bu yüzden lütfen odaklanın” dedim. Beslenmeme ne kadar dikkat ettiğimi buradan anlayın! Massimo Oddo bana güldü ve “Aman be, alt tarafı dondurma yiyoruz, daha pirinç geveleyecek kadar sapıtmadık” dedi. Benimle dalga geçmişti. Bu yüzden öfkeme hakim olamadım ve elimdeki çatalı bacağına sapladım!”

“Bir keresinde de 2006 Dünya Kupası öncesi milli takımla beraber İtalya’daki antrenman tesisindeydik. Antrenmanımı bitirmiştim ve fizyoterapiteydim. O sırada Pirlo ve Daniele de Rossi odama girip dolaba ve yatağın altına saklanmış. Neredeyse 3 saat boyunca da benim gelmemi beklemişler. Salak demekle yetineceğim! Beni sinirlendirmek için her türlü fedakârlığı yapıyorlardı. Nihayet odaya gelip uyumak için hazırlanırken bağırarak saklandıkları yerlerden çıkıp ödümü koparttılar. Saldırmadan önce kapıyı kilitlemeyi akıl ettim ve ikisini de bir güzel dövdüm!”

“Marcello Lippi’ye çok şey borçluyuz. Yarı finali kazandıktan sonra, finalde ne olursa olsun Dünya Kupası’nın ardından teknik direktörlüğü bırakacağını biliyorduk. Oğlu Calciopoli skandalının içinde olduğundan medya onu topa tutuyordu ve o dönem büyük baskı altındaydı. Bu yüzden sevincimi onunla kutlamak istemiştim. Ona bizi bırakmamasını söyledim. “Bağırdım” demek daha doğru aslında. Düşüneceğini söyledi. İstediğim cevap bu değildi!”

“’Futbol oynamayı özlüyor muyum?’ Hayır. Hem de hiç. Futbola vermem gerekenden fazlasını verdim. Hiçbir şeyimi esirgemeden! Bunu yapmak için kazandıklarımın yüzde 10’una da razı olabilirdim.”

“Bir keresinde Catania ile oynuyorduk. Diz bağlarımı yırtmıştım ama oynamaya devam ettim. Bir sorun olduğunu hissediyordum ama hayatım boyunca o kadar çok darbe yemiştim ki bunu da onlardan biri gibi algılamaya çalıştım. Milan için oynamak acıyı daha az hissetmemi sağlıyordu. Bu yüzden vücudumu hiç dinlemedim. Tabii şimdi bunun sonuçlarına katlanmak zorundayım. Ellerimi yan yana tutarsam aradaki farkı hemen görürsünüz. Ameliyat olsam iki ay oynayamayacaktım ve bu kolay kaldırabileceğim bir şey değildi. Bunu yapmak yerine maçlarda destek aldıkça çıkan elimi yerine oturtup devam etmeyi tercih ediyordum.”

“Futbolculuğumda ne zaman hata yapsam özür diler ve sorumluluğu üstlenirdim. Bu sayede teknik direktörlüğün getirdiği sorumluluk beni diğerleri kadar zorlamıyor. Eskisine nazaran çok daha sakinim ama bunun bir sınırı var. Ben tutkumla var oldum ve yaşamaya devam etmek için buna ihtiyacım var!”

Yorumlar

yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapın Giriş

Leave a Reply